“Τελικά η ζωή τρία γράμματα…”

   Υπάρχει η έκφραση : δεν είναι ζωή αυτή!
Κι όμως είναι..!
΄Ο,τι και να σημαίνει για τον καθένα ξεχωριστά, η ζωή αποτελείται και περιγράφεται απο πολλά πράγματα ανακατεμένα και μπερδεμένα.
   Εκείνος έλεγε αυτή τη φράση συνέχεια. Δεν είναι ζωή αυτή.
Για να πεις οτι κάτι “δεν είναι”, πρέπει να ξέρεις τι και πότε “είναι”. Τι εννοούσε λέγοντας δεν είναι;
Όταν λείπουν ή νομίζεις οτι λείπουν πράγματα απ’ τη ζωή σου, ίσως τότε να λες “δεν είναι”. Κι όταν δεν λείπουν όμως δεν λες “είναι!” με χαρά και ικανοποίηση, αν και έχω ακούσει να λένε “αυτή είναι ζωή!”, συνήθως για τη ζωή κάποιου άλλου και κάποιες άλλες φορές έχω ακούσει και την ερώτηση “μα είναι ζωή αυτή;”
   Δεν έχω ούτε απάντηση, ούτε άρνηση, ούτε επιβεβαίωση για τις φράσεις.
Με ενδιαφέρει και μιλάω εδώ για εκείνον και την επανάληψη αυτού του ίδιου και του ίδιου. “Δεν είναι ζωή αυτή.”
   Φταίω εγώ που δεν μ’ αρέσει να ρωτάω; Δεν μου βγαίνει αυθόρμητα. Το ‘χω συνήθειο που όλο λέω να το κόψω το να προσπαθώ να συμπεράνω, να μαντέψω καλύτερα παρά να ρωτήσω. Κοιτάζω το άλλον γιατί η όψη δίνει πιό πολλές πληροφορίες απ’ τα λόγια καμμιά φορά, περιμένω ν’ ακούσω τη συνέχεια και μόνο άμα δεν βγάλω νόημα ίσως να ρωτήσω.
   Εξαιτίας της συνήθειάς μου ήταν που δεν τον ρώτησα ποτέ τι εννοούσε.
Το καταλάβαινα λίγο και σαν σχήμα λόγου, παρά σαν διαπίστωση που είχε νόημα και βαρύτητα. Κι έμενα να τον ακούω να το επαναλαμβάνει περιμένοντας να περάσει στην επόμενη φράση ή θέμα. Σε κάτι πάνω στο οποίο να έχω άποψη και να κάνουμε μία απ’ τις συζητήσεις που έτρεφαν τη σχέση και τη συμπαθειά μας και γέμιζαν τις ώρες απ’ τις συναντήσεις μας.
   Σκέφτομαι εκ των υστέρων πως ακόμα κι αν θα είχε ζητήσει τότε τη γνώμη μου για το αν είναι ή δεν είναι ζωή αυτή
, δεν θα είχα απάντηση. Το πολύ-πολύ, αν μού ‘κοβε εκείνη την ώρα να αντιρώταγα: και τι είναι ζωή;
Δεν με είχε ρωτήσει όμως κι έτσι δεν τον είχα ρωτήσει κι εγώ κι εκείνος ζούσε αυτή που δεν ήταν ζωή.
   Αυτή λοιπόν που κατά τα λεγόμενά του δεν ήταν ζωή, ήταν μία καθημερινότητα που -όπως πολλά πράγματα- εγώ την θεωρούσα τον τρόπο διαβίωσης ενός αγαπητού μου ανθρώπου που δεν είχα δικαίωμα να κρίνω ή να αμφισβητήσω.
   Δεν μου πέρναγε απ’ το μυαλό οτι μπορούσε να είναι δυσάρεστη, αφού ο ίδιος είχε επιλέξει αυτόν τον τρόπο. Ούτε ασφαλώς με ανησυχούσε η φράση του, μιάς και σε μένα έμοιαζε εύκολο και αυτονόητο να αλλάξει αν και ό,τι δεν του άρεσε ή τον ενοχλούσε.
   Νόμιζα ας πούμε οτι το να βρισκόμαστε πάντα μέσα στο σπίτι ήταν αυτό που βόλευε. Χωρίς να το έχω σιγουρέψει, υπέθετα οτι όπως εγώ έβγαινα με τους φίλους μου και τους γνωστούς μου, το ίδιο έκανε κι εκείνος. Απλώς, επέλεγε σαν τόπο συνάντησής μας το σπίτι του.
   Είπα οτι δεν ρωτάω και το εννοώ. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ρωτήσω λοιπόν αν βγήκε και πού πήγε και πώς πέρασε και τέτοια.
   Δούλευε στο λογιστήριο μιάς μεγάλης εταιρείας. Δέκα άτομα μού είχε πει σ’ ένα χώρο, πασαρέλλα το έλεγε. Επειδή δεν ρώτησα, υπέθεσα οτι ήταν ένας ενιαίος χώρος απ’ αυτούς που βλέπει συνέχεια ο ένας τον άλλον.
΄Οταν ερχόταν η κουβέντα στη δουλειά αναφερόταν μ’ ένα συνθηματικό τρόπο σε ανθρώπους και γεγονότα. Ο μαλάκας ήταν ο προϊστάμενος, το ρουφιανόσκυλο ήταν ένας φιλόδοξος τύπος που πήγαινε για χαλίφης στη θέση του χαλίφη, ο κωλογλύφτης ήταν ο κουμπάρος του προϊσταμένου και αρχαιότερος όλων…
Τα συμβάντα συνήθως ήταν πήξιμο, ζαλάδα, τρέξιμο, πρήξιμο, ξεφτίλα… (Πολλά ξι, ε;)
Ακόμα και η αύξηση στο μισθό του που τη γιορτάσαμε με μπουκάλι (στο σπίτι), σαν λυπημένη έμοιαζε παρά σαν εξέλιξη ή βελτίωση.
  ΄Ηταν ενημερωμένος για την επικαιρότητα, έβλεπε τηλεόραση, είχε internet που δεν του χρησίμευε και πολύ κατά τα λεγόμενά του, είχε άποψη, ήταν αυτάρκης και αυτοεξυπηρετούμενος.
Ψώνιζε, πλήρωνε τους λογαριασμούς του, τέτοια πράγματα. Για ένα διάστημα μού έλεγε οτι πήγαινε γυμναστήριο. Είχε πάει και η ξανθιά στη δουλειά, που έκοβε τα τιμολόγια…
   Γιατί να αναρωτηθώ; Γιατί να δώσω σημασία στη φράση “δεν είναι ζωή αυτή”;
   Τώρα πιά, σαν στερνή μου γνώση, ξέρω οτι χρειαζόταν να ρωτήσω, γιατί η απάντηση θα ήταν οτι έχανε διαρκώς την επιθυμία να συμμετέχει σε ό,τι ονομάζει κάποιος ζωή. Ακόμα κι αν ζωή είναι μόνο το να ανασαίνεις, εκείνος το ‘χανε, του λιγόστευε κι εγώ με την διακριτικότητα -ή το φόβο μου- ποτέ δεν είχα ρωτήσει.
Απολάμβανε πολλά περισσότερα απο μιά ανάσα αλλά δεν το γνώριζε ούτε το ένοιωθε και μπορούσε να απολαύσει “χλιδές” όπως η διασκέδαση, η χαρά, ο έρωτας αλλά ούτε αυτό το ένοιωθε.
   Σε κάποιο σημείο, κάποια χρονική στιγμή, κόπηκε το σωληνάκι και σταμάτησε η παροχή. Είναι τότε που  πέφτει σκοτάδι  στην περιφερειακή αντίληψη-αν υπάρχει τέτοια-και έχεις εικόνα μόνο αυτού που για σένα είναι προφανές.
   Είχε χάσει την αντίληψη των εναλλακτικών κι αυτό ίσως τελικά να μην είναι ζωή.
Τι να το κάνει που τώρα ρωτάω και ψάχνω; 
Τι να το κάνει που τώρα έχω απάντηση στο τι είναι ζωή;
Τώρα, δεν είναι εδώ… 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Το χρώμα της μέρας and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to “Τελικά η ζωή τρία γράμματα…”

  1. Nikolaos11 says:

  2. Ναι η π&#%@$@ ! Merci!

Comments are closed.