Κλειστό επάγγελμα: όλα κλειστά

   Μιά φορά κι έναν καιρό, μέσο πίεσης των εργαζομένων όταν διεκδικούσαν ή διαμαρτύρονταν, ήταν η απεργία…
  ΄Οπως γνωρίζουμε, πρόσφατα το μέσο αυτό έχει γίνει ατελέσφορο γιατί κανένας δεν ενδιαφέρεται ούτε θίγεται απο μια απεργία περισσότερο απο τους ίδιους τους εργαζόμενους που είναι πολύ εξαθλιωμένοι για να χάσουν έστω κι ένα ημερομίσθιο.
   Δεν υπάρχει πιά καμμία βία ούτε πίεση απο τους εργοδότες πάνω στους εργαζόμενους προκειμένου να μην απεργήσουν, αφού έχει φροντίσει η πολιτεία για την τακτοποίηση του θέματος.
   Ακόμα και στις παλιές απεργίες ωστόσο, η αποτελεσματικότητα ήταν μεγαλύτερη, όσο μεγαλύτερη ήταν η ανάγκη της κοινωνίας και της αγοράς για τις υπηρεσίες τού κλάδου που απεργούσε. 
Σε κάποιες περιπτώσεις υποστηριζόταν η απεργία με δηλώσεις ή και με κινητοποιήσεις άλλων κλάδων ή ομάδων πολιτών και με τον τρόπο αυτό ισχυροποιούνταν η απεργία και είχαν όφελος όλοι.
΄Ολα γνωστά ως εδώ;
   Αυτές τις μέρες απεργούν οι ιδιοκτήτες ταξί. Επαναλαμβάνω, οι ιδιοκτήτες.
Στο χρονικό διάστημα της απεργίας, οι άνθρωποι που με όρους και προϋποθέσεις που δεν γνωρίζω αυτή τη στιγμή, κάνουν τη δουλειά τού ταξιτζή αλλά δεν είναι ιδιοκτήτες, δεν δουλεύουν.
Αναρωτιέμαι:
 Πληρώνονται; Έχουν εισοδήματα απο την δουλειά τους; Συμπαρίστανται στην απεργία;
   Οι απεργίες των ταξί, ανέκαθεν ξεβόλευαν κάπως τις μετακινήσεις αλλά δεν θυμάμαι να βαρυγκόμησε ποτέ κανένας επειδή δεν υπήρχαν ταξί στους δρόμους, ειδικά όσοι χρησιμοποιούν αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις τους. ΄Οσο για μας τους υπόλοιπους, χρειαζόταν προγραμματισμός τού χρόνου μας με τις συγκοινωνίες, ώστε να μην έχουμε ανάγκη απο τις υπηρεσίες τους, εκτός ίσως απο τη νύχτα όταν είχαν σταματήσει οι συγκοινωνίες.
   Ωστόσο, στον καιρό της…ανέχειας, το ίδιο χρειάστηκε να κάνουμε όλοι ανεξαιρέτως-οδηγοί και μη-προκειμένου να κάνουμε οικονομία σε βενζίνη ή σε ναύλα για τα ταξί.
(Η λέξη κρίση μού φαίνεται οτι δεν περιγράφει πιά την πραγματικότητα και είναι υποκρισία να την χρησιμοποιώ.)
   Απ’ όσα μαθαίνω, οι ιδιοκτήτες ταξί θίγονται στα πλαίσια τού ανοίγματος των ονομαζόμενων κλειστών επαγγελμάτων. Τέτοια είναι και τα φαρμακεία και τα φορτηγά μεταφορών, οι οποίοι επίσης έχουν απεργήσει για τον ίδιο λόγο.
   Αν θυμάμαι καλά, τους φαρμακοποιούς πέσανε να τους φάνε που δεν σκέφτηκαν τους ηλικιωμένους, τους αρρώστους, τις χήρες και τα ορφανά. Και φυσικά οι φαρμακοποιοί κάνουν ένα χρήσιμο όσο και αναγκαίο για τους ανθρώπους επάγγελμα. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν τελικά ο δικός τους κλάδος και το επάγγελμα θα παραμείνει κλειστό ή απλώς υποχρεώθηκαν να σταματήσουν τις απεργίες τους. 
   Παρόμοια κατάσταση επικράτησε και με τους ιδιοκτήτες φορτηγών. Τους χρειαζόταν η αγορά για τις τροφοδοσίες, εισέπραξαν την αποδοκιμασία και…τι έγινε, άνοιξαν ή έμειναν κλειστοί;
   Ερχόμαστε αισίως στους ταξιτζήδες… Λάθος! Στην κάστα των ιδιοκτητών ταξί.
Επιτελούν κοινωνικό έργο;
Παρακωλύεται η λειτουργία της αγοράς απο την απεργία τους;
Είναι απαραίτητοι επειδή κινδυνεύει η υγεία μας όταν δεν δουλεύουν ή γίνεται ανέφικτη οποιαδήποτε μετακίνηση;
   Ναι, αυτό ακριβώς συμβαίνει!
Παρακωλύουν τις λειτουργίες της αγοράς και της καθημερινότητάς μας κλείνοντας δρόμους απ’ τους οποίους περνάνε λεωφορεία, Ι.Χ., πούλμαν. Αν δεν έχουν συμφέρον να μετακινηθούν εκείνοι, δεν θα μετακινηθεί κανένας.
   Τα κλασσικά πρόβατα επι σφαγή, οι τουρίστες, ΔΕΝ θα πάνε στα ξενοδοχεία, στις προγραμματισμένες επισκέψεις, στα λιμάνια.
   Το βούτυρο στο ψωμί τους, οι κάτοικοι της χώρας που αν και άγνωστοι μεταξύ τους απολάμβαναν τρεις-τέσσερεις ταυτόχρονα το ίδιο  αυτοκίνητο, ΔΕΝ θα κυκλοφορήσουν με λεωφορεία, τρόλλεϋ ή τα αυτοκίνητά τους.
   Πόσο προσοδοφόρο είναι αυτό το επάγγελμα που χτυπιούνται να μην τους το αλώσει κανένας;
   Υποθέτω τόσο όσο φανέρωναν τα πηγαδάκια στις σίγουρες πιάτσες και οι επιλογές επιβατών απ’ τους σταθμούς όπου μέσα στη νύχτα έφτανες και χρειαζόταν να τους ρωτάς πού πάνε εκείνοι κι αν τους βολεύει να σε πάνε. 
   ΄Εχω αποφύγει σκόπιμα να διαβάσω άρθρα και σχόλια για το θέμα στην προσπάθειά μου να μην συγχιστώ.
Ας μείνω σ’ αυτά και ας μην ανοίξω πιο πολύ το στόμα μου…γιατί θα κινδυνεύσει η υγεία μου…

Υ.Γ. Δεν έχω σχολιάσει αρνητικά ΠΟΤΕ ΚΑΜΜΙΑ απεργία στη ζωή μου! ΄Ηταν για μένα θέμα αρχής. Τώρα το φχαριστήθηκα! 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη, Επικαιρότητα and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Κλειστό επάγγελμα: όλα κλειστά

  1. galex says:

    κοινωνικο εργο κανει το κρατος και οποιοσδηποτε επιχειρηματιας ο οποιος προσφερει μια υπηρεσια η προιον.
    Αν δεν υπηρχε ο επιχειρηματιας η το κρατος αυτος εσυ εγω και οι συμπολιτες μας δεν θα ειχαμε, φαι,νερο,υγεια,δρομους,μετακινησεις, γρηγορες μετακινησεις. κτλ/
    Ολοι εχουμε μπλογκ θα μας λειψουν αν τα κοψουνε???οχι υπαρχουν και οι εφημεριδες,η τηλεοραση, το ραδιοφωνο…οι τοιχοι βρε αδερφε! κι ομως δεν ειναι ετσι το μπλογκ κανει κατι αλλο κατι διαφορετικο.Το ιδιο και το ταξι διαφορετικα δε θα υπηρχαν τουλαχιστον 10000 μονο στην Αθηνα!

    Υσ: Ειμαι υπερ του ανοιγματος ολων των κλειστων επαγελματων

  2. galex Ευχαριστώ για το σχόλιο.
    Συμφωνώ οτι το νερό, τα δημόσια έργα-δρόμοι, συγκοινωνίες, δημόσια νοσοκομεία- είναι κοινωνικό έργο. Ωστόσο, είναι ταυτόχρονα μια κοινωνική συνθήκη που απορρέει απο τη σχέση κράτους-πολίτη.
    ΄Οσο για το φαγητό, την ενημέρωση, μεγάλο μέρος της υγείας, είναι υπηρεσίες που παρέχονται απο ιδιώτες με σκοπό το κέρδος. Αν αναφέρεσαι στα φαρμακεία, είναι κάπως μικτή κατάσταση γιατί πουλάνε, δεν παρέχουν φάρμακα (τα φάρμακα παρέχονται απ’ το δημόσιο-λέμε τώρα!) αλλά μ’ αυτό τον τρόπο καλύπτουν μια κοινωνική ανάγκη. Αυτό εννοώ.
    Ειδικά για τα ταξί, τα αντιμετωπίζω σαν μια ιδιωτική πρωτοβουλία που εξυπηρετεί, επι πληρωμή φυσικά, μια ανάγκη, καταναλωτική κυρίως. ΄Ομοια με ένα super market για το φαγητό, έναν ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό για την ενημέρωση και ούτω καθεξής. Παρέχουν, πληρώνονται αλλά κοινωνικό έργο δεν είναι. ΄Οποιος θέλει, μπορεί να ανοίξει μια τέτοια επιχείρηση.
    Συνοπτικά, πιστεύω οτι είναι άλλο η ανάγκη και άλλο η κατανάλωση.

  3. αγραμματος says:

    ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΜΗΝ ΔΑΓΚΩΣΕΙΣ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΟΥ
    με πολύ αγάπη

  4. @ αγραμματος 🙂

Comments are closed.