Θανατηφόρο καλοκαίρι

   H Amy βιάστηκε. Ο Κακογιάννης απ’ την άλλη πλήρης ημερών, κι εγώ δεν νοιώθω πολύ καλά τελευταία. (i.e. παράφραση παλιού καλού…)
Τι να πεις ντάλα καλοκαίρι; Οτι ο θάνατος δεν περιμένει να δροσίσει;
Στη Νορβηγία δε, έκαψε σαν λίβας.
  ΄Εχω μια εμμονή με την δικαιοσύνη τού σύμπαντος, που σημαίνει οτι-ίσως αφελώς-πιστεύω πως ο κανόνας είναι το “καλό” , οτι η διατάραξη των ισορροπιών είναι η παραβίαση της φύσης, παράγει το “κακό” και οτι κάπου στο χωροχρόνο, αν ψάξω θα ανακαλύψω την εξισορρόπηση. Συχνά δε, όταν με διαψεύδει η επικαιρότητα, αναζητώ τί μπορεί να διέφυγε της προσοχής μου που να επιβεβαιώνει τη θεωρία μου.
   Πολλά στραβά για ένα καλοκαίρι και είναι ακόμα στα μισά του. Πού κρύβεται η νομοτέλεια που πίνω νερό (και όχι μόνο!) στ’ όνομά της;
Ποιό θετικό δεν απόλαυσε τα δέοντα, χρειάζεται να εντοπιστεί και δίνει σήμα να το αναμένουμε ή να το επιδιώξουμε;
   Απ’ την άλλη, αν ο θάνατος είναι η υπέρτατη και αδιαμφισβήτητη απόδειξη της μη-δικαιοσύνης τού σύμπαντος, είναι επίσης τόσο σίγουρος, αξιωματικός και αδιαπραγμάτευτος, όσο και φριχτός-η λέξη είναι επιεικής αλλά δεν βρίσκω άλλη. Αρνούμαι να τον αποδεχτώ ακόμα και στη “φυσιολογική” του εμφάνιση, οπότε στις περιπτώσεις σφαγών, δολοφονιών, μακελειών…νοιώθω την ψυχή μου να βουλιάζει. Ακόμα και τότε όμως θέλω, με όλη τη βουλιαγμένη μου ψυχή, να πάρω απ’ το σύμπαν μια εξήγηση ή/και απολογία, επειδή επέτρεψε την αδικία.
΄Οσες φορές κατάφερα να την διακρίνω, επρόκειτο για ανθρώπινο λάθος, φταίξιμο, εγκληματική ενέργεια ή αμέλεια, αυτή που έχτισε το υπόβαθρο για την αδικία.
Πιο συγκεκριμένα: πίσω απο κάθε αποτέλεσμα υπάρχει αιτία, τόσο σίγουρα όσο πίσω απο κάθε δράστη υπάρχει κοινωνία.
Μου το δίδαξε το σύμπαν και ποιά είμαι εγώ που θα το αμφισβητήσω;
   Θυμάμαι, σε πολύ νεαρή ηλικία είχα δει μια σειρά φωτογραφιών αποκεφαλισμού για τιμωρία σύμφωνα με τους τοπικούς νόμους, σε κάποια χώρα της μέσης Ανατολής.
Ο μαγνητισμός της υπήρξε το σημείο απ’ το οποίο ξεκίνησε η απόφασή μου να μην ξανα-αφεθώ στη θανατολαγνεία, ούτε να την κρύψω κάτω απο συμπόνοια, ενδιαφέρον, ενημέρωση, γνώση…
(Το δεύτερο και ευτελές, ήταν η επανειλημμένη παρακολούθηση του “Σημαδεμένου” σε όλες τις βερσιόν. Το ‘κοψα μαχαίρι!)
΄Εκτοτε αποστρέφω τα μάτια κι αφήνω την ψυχή με εργαλείο το μυαλό να επεξεργαστεί τα δεδομένα.
   Το κοινό συμπέρασμα ως τώρα είναι οτι ο δολοφόνος δεν είναι παρά το άκρο, το μέλος (χέρι, μυαλό, οτιδήποτε) ενός σώματος: της κοινωνίας.
Επειδή βλέπω το χέρι να ανοίγει δάχτυλα προς το μέρος μου, προς Θεού, κανένα ελαφρυντικό για τους δολοφόνους! Αλλά, ΔΕΝ είναι αυτοφυείς.
   Τι να κάνει η κοινωνία για την τρέλλα τού καθενός;
Ξέρω ‘γω; Ας πείτε κι εσείς!

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη, Επικαιρότητα and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Θανατηφόρο καλοκαίρι

  1. Pingback: 2011…Τώρα που έφυγε… | womaneveryday

Comments are closed.