Οι κυβερνήσεις μένουνε

   Τις τελευταίες μέρες και με αυτονόητη αφορμή, μου γεννιούνται σκέψεις σχετικά με την έννοια τής κυβέρνησης στη χώρα μας και αλλού.
   Προβληματίστηκα με όσους χαρακτηρίζουν τους πολιτικούς ανεπαρκείς, άχρηστους, ακατάλληλους, προδότες και ο κατάλογος συνεχίζεται.
Ο προβληματισμός μου έχει να κάνει με την απογοήτευση και την αγανάκτηση-δικαιολογημένες και οι δύο-που νοιώθουμε και εκφράζουμε λίγο πιο έντονα πιά.
   Ανεπαρκής είναι κάποιος που δεν εκπληρώνει ότι ανέλαβε.
 ΄Αχρηστος είναι εκείνος που δεν καταφέρνει κανένα απ’ τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις του.
   Ακατάλληλος είναι όποιος δεν μπορεί να διεκπεραιώσει ένα συγκεκριμένο αντικείμενο αλλά ίσως είναι κατάλληλος σε κάποιο άλλο.
   Προδότης είναι εκείνος που δεσμεύεται και αθετεί τις ηθικές υποχρεώσεις  του.
(Κλείνω το λεξικό και συνεχίζω.)
   Θέλω να βρω χαρακτηρισμό τώρα για όποιον υφίσταται την συμπεριφορά και τις πράξεις όλων των πιο πάνω για πολλά-πολλά χρόνια και είτε δεν αντιλαμβάνεται τι “παθαίνει”, είτε ανέχεται τις συμπεριφορές αυτές ή-χειρότερο όλων-τις μιμείται.
Πού το πάω; 
   Παρακαλώ πολύ να το δηλώσει δημόσια, όποιος δεν ήξερε τι συνέβαινε τις προηγούμενες δεκαετίες στη χώρα μας. Κερδίζει βραβείο έκπληξη. 
Το δεύτερο βραβείο θα απονεμηθεί σε όποιον δεν είχε “φανταστεί” τις συνέπειες.
Το τρίτο βραβείο απονέμεται ασφαλώς στα εκατομμύρια των Ελλήνων που έχουν αγανακτήσει.
   Υποψιάζομαι οτι γίνεται παρερμηνεία των συναισθημάτων. Απογοήτευση είναι το κυρίαρχο συναίσθημα και όχι αγανάκτηση, επειδή οι πολιτικοί δεν στάθηκαν στο ύψος των προσδοκιών των ψηφοφόρων τους. Οι δε προσδοκίες, πολύ φοβάμαι οτι ήταν τού είδους: “κάνε ότι νομίζεις  γιατί έτσι κι αλλιώς οι νόμοι έχουν μουσειακή σημασία κι εσύ ξέρεις τα παραθυράκια, σε ψηφίζω γιατί έτσι έκανε και ο παππούς μου και πούλησα φθηνά την ψήφο μου για χάρη τού παιδιού μου.”
Αν έχει μετουσιωθεί η απογοήτευση σε αγανάκτηση, ίσως οφείλεται στο οτι δεν βρήκαν λύση οι πολιτικοί χωρίς να χρειαστεί να ασχοληθούν και να προβληματιστούν οι πολίτες-ψηφοφόροι.   
Απ’ ότι έχω καταλάβει, σε μερικές χώρες οι νόμοι υπάρχουν, τους γνωρίζουν όλοι και το συμφέρον της χώρας θεωρείται αγαθό που γι’ αυτό λειτουργούν οι θεσμοί και συναλλάσσονται οι πολίτες.
   Μου μοιάζει λίγο αφελές (επιεικής όρος) να περιμένει κάποιος να “σωθεί” απο οποιονδήποτε πολιτικό, οποιασδήποτε βαθμίδας. Δεν νομίζω οτι είναι αυτός ο ρόλος τους.
Κάνω λάθος που πιστεύω οτι οι πολιτικοί και οι κυβερνήσεις χρησιμεύουν για να βάζουν σε εφαρμογή προγράμματα αποδεκτά απο την πλειοψηφία;
   Πώς στο καλό, συγκεκριμένα στην Ελλάδα (ίσως και σε κάποιες χώρες τού τρίτου κόσμου-με την κακή έννοια) επικρατεί η άποψη οτι ο πολιτικός αντλεί το δικαίωμά του να είναι ασύδοτος απο την λευκή εξουσιοδότηση που του δίνουν τετραετία την τετραετία όσοι τού ‘χουν υποχρέωση και όσοι απροβλημάτιστα θα τον ξαναψηφίσουν γιατί δεν μπορούν να διανοηθούν τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν. (Πώς το λένε; Δεν τους πάει το χέρι να ψηφίσουν κάτι άλλο.)
  
Υπάρχουν απατημένοι σύζυγοι-άντρες και γυναίκες-που εθελοτυφλούν και υιοθετούν συμπεριφορές τύπου δεν ξέρω-δεν είδα, αλλά πολίτες που συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο, χρειάστηκε να γεννηθώ, να μεγαλώσω, να εκπαιδευτώ και να δουλέψω στην Ελλάδα για να αξιωθώ να τους δω.

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη, Δες το κι έτσι..! and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.