Μέρα είναι…

distanceΕίναι κάτι μέρες που το δυνατό γίνεται αδύνατο, το εύκολο δύσκολο, το δεδομένο άγνωστο, το οικείο ξένο και η επιθυμία αδυναμία. Ναι, έρχονται και τέτοιες μέρες και η επιλογή για να περάσουν, χωρίς να καθορίσουν την έκβαση τής μάχης-ή του πολέμου-είναι να παραστήσεις οτι απλώς ξύπνησες στραβά, οτι η λύση είναι μπροστά σου και θα τη δείς αργότερα ή αύριο που θα ξημερώσει μια άλλη μέρα.
Η αίσθηση ανικανότητας, ανεπάρκειας και ματαιότητας μοιράζεται την πίττα ισότιμα με την παντοδυναμία αν το δείς απο μακριά. Αλλά η προοπτική χάνεται όταν κοιτάς στο μικροσκόπιο και όταν κολλάς τη μύτη σου στο πρόβλημα. Δίπλα στο κουτί με την αποθάρρυνση βρίσκεται κι αυτό με τις δυνατότητες, τις ικανότητες, τους ελιγμούς, τις γνώσεις, την εμπειρία και-θαύμα!-τα μικρά παιδικά βηματάκια που συνθέτουν πορεία μιάς ζωής.
Κάνεις πίσω, κρατάς απόσταση, ανοιγοκλείνεις τα μάτια και ξαφνικά εστιάζεις και φεύγει ο θολούρα. Σαν την πείνα που ανιχνεύει την τροφή, η κάθε επιθυμία, φιλοδοξία ή ανάγκη, βάζει αυτόματο πιλότο προς την ικανοποίησή της, αρκεί να αποσυνδέσεις το λουρί τού αυτοπεριορισμού. Το ‘χεις και δεν το βλέπεις ενόσω πνίγεσαι.
Τι στοιχίζει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου αν έτσι μπορέσεις να ανασάνεις?

[image by NASA]

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Δες το κι έτσι..!, Η σκέψη της μέρας and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.