Μνήμη

memory

Κοιτάει τη φωτογραφία της. Απο παλιές διακοπές-όχι μαζί, μαζί δεν έκαναν διακοπές, δεν πρόλαβαν. Εκείνη τού την είχε χαρίσει. Γιατί;
Τι βλέπει;
Μιά γυναίκα βλέπει και στα χαρακτηριστικά της ψάχνει να βρεί την αιτία τού έρωτα που ένοιωσε.
Κοιτάει επίμονα ό,τι φαίνεται απο κείνη και προσπαθεί να ανακαλέσει τα αισθήματα που τον βασάνισαν τόσους μήνες. Ναι, μόνο με την μνήμη μπορεί να επιστρέψει εκεί, στα παρελθόντα πάθη.
΄Εχει την αίσθηση οτι παρατηρεί ένα ον που τον φόβισε μέχρι θανάτου αλλά που τώρα κείτεται σκοτωμένο. Σαν τέρας τού βυθού που το ξέβρασε το κύμα και μπορείς να το πλησιάσεις χωρίς κίνδυνο. Η φωτογραφία είναι η ίδια που κοίταζε με τις ώρες, που την είχε μεγεθύνει για να μπορεί να την αγγίζει και να την φιλάει-με τον παραλογισμό που αγγίζει κάποιος και φιλάει μια φωτογραφία-τον καιρό τού θρήνου, τότε που
κυριευόταν απο τόσο έρωτα και απόγνωση που μόνο να κλάψει μπορούσε για να ισορροπήσει την πίεση και να μην σκάσει το σώμα του.
Δεν έχει αλλάξει η εικόνα, είναι σαν να έχουν αλλάξει τα μηνύματα που μεταφέρουν τα νεύρα απο τα μάτια στον εγκέφαλο, στο σώμα, στην ψυχή. Αλλά δεν έχει νεύρα η ψυχή, όχι τέτοια που να περιλαμβάνονται στην ανατομία τού ανθρώπου. Λαμβάνει όμως σήματα απ΄το σώμα και τα σήματα έχουν αλλάξει. Δεν εκπέμπουν πόθο, ούτε απόγνωση, ούτε καν ελπίδα. Η μαγευτική πεταλούδα, στο μικροσκόπιο γίνεται λεπιδόπτερο, το χρώμα και η χάρη χάνονται. ΄Η μήπως, το μόνο που χάνεται είναι η αγάπη;
Θυμάται το σπαραγμό που του προκαλούσε άλλοτε η όψη της και-κυρίως-η απουσία της απ’ το δικό του κόσμο-οριστική και δεδικασμένη-και η παρουσία της σ’ έναν άλλο κόσμο όπου εκείνος δεν είχε πρόσβαση. Στο μέρος που τότε πόναγε τώρα μοιάζει να υπάρχει κενό. Αναστενάζει στην ανάμνηση όσων ένοιωσε γι’ αυτή. Σχεδόν συμπονάει τον εαυτό του, τον άνθρωπο που ο ίδιος υπήρξε για ένα σεβαστό διάστημα της ζωής του.
Δεν νοιώθει πιά πόνο. ΄Οχι, δεν μπορεί να πονέσει άλλο γι’ αυτή τη γυναίκα, γι’ αυτή την υπόθεση. Ούτε έρωτα νοιώθει. Γνωρίζει την ένταση και το μέγεθος τού έρωτα που πέρασε απο μέσα του και τον πετσόκοψε αλλά δεν έχει την αίσθησή του πιά. ΄Ισως νοιώθει λύπη για την θνητότητά του, ίσως και μια αίσθηση ματαιότητας.
Πού πάει η αγάπη όταν πεθαίνει; 

 

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Η σκέψη της μέρας and tagged , , , , . Bookmark the permalink.