Μεσημέρι και συννεφιά

Πώς να μην το πω? Αφου το είδα και το σκέφτομαι. Καθημερινό και συνηθισμένο (για ποιόν?), φυσικό κι αναμενόμενο. Ε, το έχω ελάττωμα: ό,τι βλέπω με τα μάτια μου με αγγίζει περισσότερο απ΄αυτό που μου είναι γνωστό αλλά δεν έχω συναντήσει.
Τρείς άντρες, ο ένας ακουμπάει το πόδι του-σαν σε θήραμα-πάνω σ΄ενα μπόγο, σε κάτι τυλιγμένο και μιλάει σε μια συσκευή που δεν βλέπω αλλά θα μπορούσε να είναι κινητό. Καθόλου παράξενο. Η επόμενη πληροφορία που καταγράφει ο εγκέφαλος είναι οτι πρόκειται για αστυνομικό που ζητάει απ’ αυτόν που μιλάει στο “κινητό” να έρθει να παραλάβει…-δεν ακούω πως το χαρακτηρίζει. Κοιτάζω το τυλιγμένο και αναζητώ ενδείξεις οτι είναι πτώμα που κάποιος τύλιξε σε χαλί για να το κρύψει και μετά να το ξεφορτωθεί (ταινίες, πολλές ταινίες). Επειδή όμως δεν είναι χαλί και δεν περιέχει πτώμα, κοιτάζω πάλι τα πρόσωπα κι όχι τα πόδια. Δεύτερος απ΄τους άντρες: Πακιστανός μικροπωλητής. Αααα…μάλιστα. Το πτώμα είναι κάλτσες. Το κάτι που καλείται να παραλάβει αυτός που είναι στην άλλη άκρη τής γραμμής είναι “εμπόρευμα”-έτσι το χαρακτηρίζει ο τρίτος απ΄τους παρόντες την ώρα που ο Πακιστανός κοιτάζει τους ΄Ελληνες να περνάνε δίπλα του. Αναρωτιέται τι σκέφτονται? Μπαα…μόνο για την τύχη του τις επόμενες ώρες θα αναρωτιέται. Εγω αναρωτιέμαι. Και έχω τη διάθεση να αγοράσω όλες τις κάλτσες τού μπόγου και να μην υπάρχει εμπόρευμα να παραλάβει κανείς. Ούτε και άνθρωπος-μπόγος. Και να γυρίσω κι εγω σπίτι μου σαν να επιστρέφω απο μια βόλτα στους δρόμους μιας πόλης τού κόσμου.

Advertisements

About Elisabeth P

My websites: womaneveryday με σκέψη για όλα-σχεδόν(https://womaneveryday.wordpress.com/), Climate Change-Human Case/Κλιματική Αλλαγή-Ανθρώπινη Υπόθεση (https://climatechangeplanet.wordpress.com/), The World The People ...and the truth (https://theworldthepeople.wordpress.com/)
This entry was posted in Για δεύτερη σκέψη, Το χρώμα της μέρας and tagged , , , . Bookmark the permalink.