Η Ελλάδα ανήκει στους έλληνες..!;

Posted on Τε 5 Σεπ 2012by

   Ενόσω το παρακάτω κείμενο (ή ξέσπασμα) “δούλευε” στο μυαλό μου, διάβασα μια συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη στην οποία αναφέρει οτι  «ὁ Ἑλληνισμός, γιά τήν ὥρα τουλάχιστον, ἐπέτυχε ὡς γένος, ἀλλ᾿ ἀπέτυχε ὡς κράτος». Με όση ταπεινότητα είναι πρέπουσα, θα διαφωνήσω με τον μεγάλο έλληνα ποιητή. Εξάλλου, στα ίδια του τα λόγια φαίνεται να διαφωνεί κι ο ίδιος με τον εαυτό του.

   Δεν υπάρχει ευχάριστος τρόπος να πεις κάτι δυσάρεστο. Ωμά και απλά λοιπόν διαπιστώνω οτι:    Οι έλληνες, άγονται και φέρονται από οτιδήποτε εύκολο και πρόχειρο (“όσα βλέπει η πεθερά”, να εντυπωσιάζουν τους φίλους και να κάνουν τον γείτονα να ζηλεύει). Η υπέρτατη ευκαιρία της επανάστασης του 1821 για μια εκ θεμελίων σύσταση της χώρας και του κράτους, βρήκε πολέμιους και αντιπάλους εκείνους που απολάμβαναν προνόμια επί  τουρκοκρατίας. Υποστήριξαν την επανάσταση μόνο όταν εξασφάλισαν ίδιον όφελος και έβλαψαν τον ‘εξελληνισμό’ και την απόκτηση ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Στο παρόν, είναι πάλι οι προύχοντες που δυναμιτίζουν την όποια προσπάθεια εξυγίανσης, προκειμένου να μην χάσουν τα προνόμιά τους.

   Οι έλληνες δεν έχουν την ικανότητα να αποκτήσουν και να ακολουθήσουν ένα όραμα, έναν κοινό σκοπό. Τους διακατέχει ο φόβος οτι κάποιος θα τους ξεγελάσει και θα τους εκμεταλλευτεί γιατί δεν έχουν την ικανότητα να υπαναχωρούν στο όνομα κάποιου κοινού σκοπού και παράλληλα να ελέγχουν τον αρχηγό, τον ηγέτη ή την κυβέρνηση. Δεν περιμένουν να δουν και να κρίνουν τις πράξεις και κατόπιν να δράσουν αναλόγως. Φανατίζονται χωρίς επιχειρήματα, μόνο από συναισθήματα ή αντιδρούν σπασμωδικά. Ποτέ μια μέση οδός. Τους απωθεί η διαρκής εγρήγορση. Πέφτουν στη νάρκη είτε του συβαριτισμού ή της μιζέριας. Στην πρώτη περίπτωση αν και όταν χάσουν την ευμάρεια, κάποιοι πείθονται οτι είναι ένοχοι και άλλοι μηχανεύονται πλάγιους (στα όρια της νομιμότητας) τρόπους να ανακτήσουν μέρος της ή το όλον. Στη δεύτερη περίπτωση τους καταλαμβάνει κατάθλιψη σε τελικό στάδιο, που εμποδίζει μυαλό και σώμα να εργασθούν προς εύρεση διεξόδου και λύσης. Τρίπτυχο: Απάθεια Οργή Φόβος Μικρόμυαλη και μικρόψυχη νοοτροπία; Είναι αλήθεια πως τους ενδιαφέρει η σύγκριση, περισσότερο από την ατομική, οικογενειακή ή συλλογική εξέλιξη. Αν ο «άλλος» είναι καλύτερός σου με κάποιο τρόπο αλλά εσύ δουλέψεις για να βελτιωθείς, θα γίνεις αργά ή γρήγορα, εξίσου καλός ή καλύτερος. Όχι όμως! Ο έλληνας θέλει να δείχνει-αδιάφορον αν είναι πραγματικά-καλύτερος, πιο επιδέξιος, πιο μάγκας βρε αδερφέ, από τον “άλλον”.

   Οι έλληνες παρουσιάζουν ιστορική αμνησία σε βαθμό υποκρισίας (ή μήπως υποκριτική αμνησία;) Δεν παραδειγματίζονται ή παραδειγματίζονται με λάθος τρόπο από τα σφάλματα του παρελθόντος. Είναι, ή γίνονται επιλεκτικά, ανιστόρητοι, παραμένουν εθνικά ανώριμοι και συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα παιδάκια.

   Τον τελευταίο καιρό, έχουν αυξηθεί κείμενα που επικρίνουν την κακώς εννοούμενη ελληνικούρα μας. Καλώς κατά την άποψή μου! Πες, πες, μπορεί να αυξηθεί και ο αριθμός εκείνων που θα αφήσουν πίσω τις υπαγορευμένες ενοχές, όσο και τις λύσεις του ποδαριού. Ναι, κυρίες και κύριοι έλληνες, μερικές φορές χρειάζεται και πρέπει να επωφελούμαστε από την παρακμή. Να εξετάσετε, όχι τις πταίει για το κατάντημα, (αυτό είναι εύκολο) αλλά τι  και να επεξεργαστείτε μακρόπνοες (είναι το αντίθετο του “εδώ και τώρα”) λύσεις και προοπτικές.

   Στην ψηφοφορία του παρόντος blog (η οποία παραμένει ανοικτή αλλά την απέσυρα από εμφανές σημείο πλέον), το 50% όσων την τίμησαν με την άποψή τους, ψήφισε οτι η κρίση στην Ελλάδα είναι κυρίως κρίση αξιών. Το άλλο 50% μοιράζεται ανάμεσα σε πολιτική, οικονομική ή άλλο. Ομολογώ οτι συμφωνώ με το πρώτο 50%. Σε κ.σ. (κανονικές συνθήκες), λέμε οτι οι αξίες χτίζονται, εμπνέονται, είναι αποτέλεσμα παιδείας και καλλιέργειας. Με λύπη θα πω οτι προσωπικά δεν αισιοδοξώ για τις αξίες και το αξιακό σύστημα των ελλήνων, όλων μαζί και καθενός ξεχωριστά (στην πλειοψηφία τους, που δεν είναι το σύνολο- μην το ξεχνάμε), παρά μόνο αν συμβεί το θαύμα των τελευταίων 200 ετών και οι έλληνες ξεπεράσουν τον εαυτό τους-τον κακό εαυτό τους.

   Εν είδει υστερόγραφου να σημειώσω οτι σκοπίμως επέλεξα το τρίτο πρόσωπο στους χαρακτηρισμούς μου. Αφού δοκίμασα το πρώτο πληθυντικό από μια τάση δικαιοσύνης στην κριτική μου, αποφάσισα οτι η αυτοκριτική δεν με υποχρεώνει να ταυτιστώ. Επίσης να τονίσω την απόλυτη συμφωνία μου με την ρήση που λέει πως “όταν κρίνουμε δεν σημαίνει οτι δεν αγαπάμε”-ή κάτι τέτοιο.

Σχολιάστε

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s