Η συνταγή Facebook και Twitter. Γιατί μιλάμε για τον εαυτό μας;

Posted on Σα 12 Μάι 2012by

  Απολαμβάνω να μιλώ για τον εαυτό μου. Ποιά μαγεία ευχαρίστησης κρύβεται στις λέξεις; Τι περιέχεται στις διηγήσεις για τον εαυτό μας που με κάνει να αισθάνομαι τόσο ωραία, να το επιθυμώ όλο και περισσότερο και με υποχρεώνει να κομπάζω με ατελείωτες εκμυστηρεύσεις, ελάχιστα βιώσιμες σε ένα περιβάλλον ήδη κατάμεστο με οπαδούς χωρίς αυτιά; Τώρα το γνωρίζουμε. Δύο επιστήμονες της νευρολογίας του Χάρβαρντ, η Diana Tamir και ο Jason Mitchell, ανακάλυψαν πως δίνοντας φωνή στις εκμυστηρεύσεις μας, ενεργοποιούμε τις ίδιες ζώνες του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται απο την απόλαυση της τροφής, των χρημάτων και του σεξ.    Η αύξηση της ντοπαμίνης στην μεσομεταιχμιακή περιοχή του εγκεφάλου, είναι η ίδια. Στην μελέτη, απο κάλυψε η Wall Street Journal, αποδεικνύεται (με πολλά συλλογικά τεστ και μαγνητικές τομογραφίες), οτι το σαράντα τοις εκατό των καθημερικών συζητήσεων ενός ατόμου, είναι αφιερωμένο στην έκφραση προσωπικών σκέψεων και συναισθημάτων.

   Η είδηση είναι ενδιαφέρουσα επειδή μας λέει κάτι που είχαμε ήδη ανακαλύψει με τα φτωχά μας μέσα ενδοσκόπησης, κάτι που που δεν γνωρίζαμε οτι γνωρίζαμε και που περιγράφει μια πραγματική μαζική υστερία: δηλαδή να επιμένουμε τόσο να βρεθούμε στο προσκήνιο, καθώς ζούμε στην διαρκή αγωνία οτι δεν μας αγαπούν αρκετά.    Η προσοχή απο τους άλλους μας αποζημιώνει χωρίς να ποτέ να την χορταίνουμε, όπως ούτε για τις υπόλοιπες υλικές απολαύσεις. Αυτή δημιουργεί ένα παράδοξο: η συνεχής αύξηση των τόπων επικοινωνίας, ιδιαίτερα στο διαδίκτυο, έχει ως πρωταρχικό σκοπό να τρέφει τον εγωκεντρισμό μας. Αναφέρομαι κυρίως στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν χρειάζεται εμβάθυνση για να ανακαλύψουμε οτι η κοινωνικοποίηση του Facebook και του Twitter είναι κατά κύριο λόγο απατηλή.     Παρά την αύξηση των πληροφοριών, σε επίπεδο αριθμών και συχνότητας, παρά την διεύρυνση τού φάσματος των ενδιαφερομένων μερών (οι νέες “φιλίες”), η ανάγκη επικοινωνίας, ερμηνεύει την ανάγκη προβολής. Θεωρητικά, θα έπρεπε να μιλάμε μόνο όταν έχουμε κάτι να πούμε. Στην πράξη, μιλάμε διαρκώς για κάτι. Εκφράζομαι, δηλώνω, φλυαρώ, μιλώ, αναπαράγω, ολοκληρώνω· μια ατελείωτη σειρά γλωσσικών πράξεων, επειδή αυτό μας προκαλεί μια άμεση αίσθηση ικανοποίησης.

   Η αμεσότητα, είναι η ουσία αυτής της επιστημονικής ανακάλυψης. Κάποτε θα είχα συμμετάσχει σε μια συζήτηση με την προσδοκία της επίτευξης μιας μακροπρόθεσμης ανάπτυξης στην ζωή μου, θα είχα πάρει το μηχανάκι μου, θα είχα διασχίσει την πόλη για να βρεθώ σε κάποιο μέρος προκειμένου να ακούσω τους άλλους. Ίσως εάν είχα μια ιδέα και το σθένος να την εκφράσω, θα είχα σηκώσει το χέρι. Η βραδιά θα είχε επιδράσει μέσα μου με  αντικρουόμενα και ανθεκτικά αποτελέσματα. Τώρα επικοινωνώ με ένα κλικ και το κάνω για να ικανοποιηθώ άμεσα. Μια ανάγκη για άμεση εκπλήρωση ενεργοποιεί τον ψυχαναγκασμό. Και να ‘μαι στο φανάρι, όπου σκοπεύω να twitάρω για τον κρύο καπουτσίνο που μόλις μου σέρβιραν στο μπαρ. Και να ‘μαι στο επόμενο φανάρι να προσπαθώ να ελέγξω τις πρώτες αντιδράσεις.

   Αρχικά, ένας τέτοιος κρυφο-σολιψισμός-υπογραμμίζω, παραδόξως-μπορεί να χρεωθεί στην νέα πολυπλοκότητα του εξωτερικού κόσμου. Εάν η πραγματικότητα με πολιορκεί με χαρακτηριστικά όλο και πιο απατηλά και με πρωτόγνωρα προβλήματα, αρνούμαι τον εξωτερικό μονόλογο. Εάν, τα πράγματα που συμβαίνουν έξω απο μένα έχουν γίνει δυσανάγνωστα, εγώ διαβάζω εμένα τον ίδιο, επανεξετάζω συνεχώς το μόνο εκατοστό τού πλανήτη για το οποίο γνωρίζω αρκετά. Και δεν κάνω spamming.    Φυσικά το φαινόμενο είναι λιγότερο χονδρικό απ’ όσο το περιγράφω. Αρκετοί απο εμάς έχουμε γίνει αποτελεσματικοί φορείς πληροφοριών που παραδίδουν εγκαίρως αληθινές ειδήσεις για τον πόλεμο στην Συρία, για την κατάσταση των ηλεκτρονικών βιβλίων, για τα πρόσφατα φορολογικά μέτρα με τα οποία αγανακτούμε. Αλλά σχεδόν κανένας δεν το κάνει πραγματικά γι’ αυτό.    Περιττό να πω οτι ακόμα κι εγώ αυτή τη στιγμή, σε ένα όχι και τόσο υποσυνείδητο επίπεδο, γράφω για να καταπραϋνω τον ναρκισσισμό μου και να πετάξω μια ακόμα αθώα παρθένα στο ορθάνοιχτο στόμα του. Και δεν αμφιβάλλω πως το να αντιπετωπίζεις τον κόσμο εκεί έξω, είναι μια κουραστική εμπειρία, για να μην πω ανησυχητική. Αλλά αν μείνουμε όλοι στο σπίτι για να αναβαθμίσουμε το προφίλ μας, εάν συνεχίσουμε να κάνουμε δηλώσεις για να έχουμε την χαρά να ακούμε τον ήχο της φωνής μας, ποιές πιθανότητες έχει ο κόσμος να εξηγήσει τους λόγους του;

Mauro Covacich

ΠΗΓΗ: Corriere della Sera 12 maggio 2012 | 11:56
ΑΠΟΔΟΣΗ: womaneveryday

Advertisements